W inwentaryzacji powykonawczej budynku kluczowe jest wiarygodne wyznaczenie położenia punktów charakterystycznych (np. naroży) w układzie odniesienia. Jeżeli osnowa pomiarowa ze szkicu ma charakter sytuacyjny (czyli służy do wyznaczenia położenia w planie), to podstawą obliczeń są wielkości planarne: odległości oraz kąty poziome. Z takich obserwacji można obliczyć współrzędne punktów osnowy i następnie współrzędne punktów szczegółów sytuacyjnych budynku.
Odpowiedź "odległości i kąty poziome" jest poprawna, bo jest to typowy zestaw danych w pomiarach tachimetrycznych/geometrycznych w poziomie, gdy celem jest geometria w planie (2D). Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ mieszają pomiary sytuacyjne z wysokościowymi albo dobierają wielkości niewystarczające do rozwiązania zadania:
- "Odległości i kąty pionowe" – sam kąt pionowy nie zastępuje kąta poziomego potrzebnego do określenia kierunków w planie; to wielkość związana z nachyleniem linii celowej i komponentem wysokościowym.
- "Przewyższenia i kąty poziome" – przewyższenia dotyczą różnic wysokości i nie dostarczają informacji o skali/odległościach w planie; bez odległości nie odtworzy się geometrycznie sieci w poziomie w typowym układzie.
- "Przewyższenia i kąty pionowe" – to zestaw stricte wysokościowy, który nie daje podstaw do wyznaczenia geometrii w planie, czyli tego, co jest niezbędne do sytuacyjnej inwentaryzacji budynku.
W praktyce elementy wysokościowe (np. przewyższenia) dobiera się wtedy, gdy dokumentacja wymaga również wiarygodnego wyznaczenia wysokości punktów (H) lub kontroli spadków, ale nie jest to podstawowy zestaw dla samej osnowy sytuacyjnej do wyznaczenia położenia w planie.
