Wilgotność powietrza to parametr mikroklimatu ważny m.in. w pomieszczeniach dla zwierząt (wpływa na komfort cieplny, jakość ściółki, rozwój drobnoustrojów i ryzyko problemów oddechowych). Do jej pomiaru używa się higrometru. W praktyce spotyka się różne rozwiązania: higrometry mechaniczne (np. włosowe), psychrometry oraz urządzenia elektroniczne, często łączone jako termohigrometry.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "higrometru"? Ponieważ nazwa wskazuje na pomiar wilgotności (przedrostek "higro-" odnosi się do wilgoci). Higrometr jest standardowym przyrządem do określania wilgotności względnej lub innych miar wilgotności w powietrzu.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo dotyczą innych wielkości:
- "anemometru" – anemometr służy do pomiaru prędkości ruchu powietrza (wiatru, przepływu w kanałach wentylacyjnych), a nie wilgotności.
- "areometru" – areometr (hydrometr) to pływakowy przyrząd do pomiaru gęstości cieczy lub stężenia roztworów (np. cukromierz); nie używa się go do powietrza.
- "densytometru" – densytometr mierzy gęstość (w zależności od zastosowania: gęstość optyczną, radiologiczną lub parametry gęstości materiału). Nie jest to przyrząd do wilgotności powietrza.
Wskazówka egzaminacyjna: przy przyrządach z końcówką "-metr" kluczowy jest przedrostek. Warto skojarzyć: higro–wilgoć, anemo–wiatr/ruch powietrza, denso–gęstość, areo–pływak w cieczy (gęstość roztworów). To pomaga uniknąć pomyłek na testach.
