Wiór wstęgowy (ciągły) tworzy się wtedy, gdy warstwa skrawana odkształca się plastycznie w sposób stabilny i nie dochodzi do jej cyklicznego pękania. To sprzyja powstawaniu długiego, nieprzerwanego wióra, który przybiera postać wstęgi lub spirali. Takie zachowanie jest typowe dla metali miękkich i ciągliwych, ponieważ mają one dużą zdolność do trwałego odkształcenia w strefie ścinania.
Odpowiedź "miękkich, ciągliwych metali." jest więc poprawna, bo w tych materiałach mechanizm skrawania częściej prowadzi do wióra ciągłego. W praktyce oznacza to też konieczność zwracania uwagi na odprowadzanie wióra i stosowanie rozwiązań ograniczających jego długość (np. odpowiednia geometria płytki, łamacz wióra), bo długie wstęgi mogą być niebezpieczne i pogarszać warunki obróbki.
Odpowiedź "żeliwa." jest niepoprawna, ponieważ żeliwa są z reguły materiałami bardziej kruchymi, a kruchość sprzyja pękaniu wióra i tworzeniu wiórów krótkich/odłamkowych, a nie wstęgowych.
Odpowiedzi "stali wysokowęglowych." oraz "twardych brązów." również są niepoprawne jako uogólnienie: przy materiałach twardszych i mniej podatnych na plastyczne płynięcie w strefie skrawania częściej obserwuje się wióry krótsze, segmentowe lub łamane (zależnie od warunków skrawania i geometrii narzędzia). Dlatego jako typowy przypadek wióra wstęgowego przyjmuje się właśnie materiały miękkie i ciągliwe.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "wiór wstęgowy", kojarz go z ciągliwością i plastycznym odkształceniem; jeśli "wiór odłamkowy/krótki", częściej z kruchością materiału.
