O poprawności decyduje cecha konstrukcyjna wirnika: obecność komutatora segmentowego (lamelowego). Komutator to walcowy zespół z wielu miedzianych, odizolowanych od siebie segmentów, współpracujący ze szczotkami. Taka budowa oznacza, że prąd jest doprowadzany do uzwojeń wirnika przez komutator, a to jest typowe dla silników komutatorowych, w tym dla silnika uniwersalnego (szeregowego), który może pracować zarówno przy zasilaniu prądem stałym, jak i przemiennym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "synchronicznego" – silniki synchroniczne nie wykorzystują komutatora segmentowego. W praktyce spotyka się wirniki z magnesami trwałymi lub uzwojeniem wzbudzenia; zasilanie uzwojenia (jeśli występuje) realizuje się inaczej (np. przez elementy ślizgowe), ale nie przez komutator lamelowy.
- "indukcyjnego klatkowego" – wirnik klatkowy ma zwarte pręty (tzw. klatkę) i nie posiada komutatora ani wyprowadzeń uzwojenia. Zasada działania opiera się na indukcji prądów w klatce, więc komutator nie jest potrzebny i nie występuje.
- "asynchronicznego pierścieniowego" – w wirniku pierścieniowym występują pierścienie ślizgowe, czyli gładkie, ciągłe pierścienie do podłączenia rezystancji rozruchowej lub układu regulacji. To inny element niż komutator: pierścienie nie są podzielone na izolowane segmenty (lamele).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na wirniku widzisz wyraźny, "pocięty" na wiele odcinków miedziany cylinder (lamelki) – myśl "komutator", a więc silnik komutatorowy, typowo uniwersalny w elektronarzędziach i części AGD. Jeśli widzisz 2–3 gładkie pierścienie – to raczej wirnik pierścieniowy (asynchroniczny) lub elementy ślizgowe wzbudzenia, ale nie komutator.
