W sterylizacji parowej jakość pary zależy bezpośrednio od jakości wody użytej do jej wytwarzania. Zanieczyszczenia rozpuszczone i zawieszone mogą powodować m.in. kamień kotłowy, korozję, odkładanie się pozostałości na wsadzie oraz pogorszenie warunków procesu (np. przez zmianę właściwości kondensatu).
Dlatego w wymaganiach normatywnych dla dużych sterylizatorów parowych przyjmuje się podejście oparte o wartości graniczne. Odpowiedź "substancji w stężeniach wyższych niż opisuje norma." jest poprawna, ponieważ odnosi się do zasady: ustalonych limitów nie wolno przekraczać. W praktyce oznacza to, że parametry i zanieczyszczenia (np. związane z twardością, przewodnością, chlorkami, krzemionką, fosforanami, metalami czy substancjami organicznymi) muszą pozostawać poniżej progów określonych w wymaganiach.
Odpowiedź "substancji w stężeniach niższych niż opisuje norma." jest błędna, bo odwraca sens limitów: norma nie wyznacza "minimalnej ilości zanieczyszczeń", tylko górne granice ich dopuszczalnego poziomu.
Odpowiedź "bakterii, wirusów, grzybów, glonów." może brzmieć intuicyjnie, ale jest zbyt kategoryczna i nie oddaje istoty wymagań: dokumenty techniczne zwykle operują limitami lub kryteriami jakości, a nie prostym stwierdzeniem absolutnego "braku" wszystkich form życia. Kluczowe jest spełnienie parametrów, które zapobiegają zakłóceniom procesu i uszkodzeniom urządzenia/wsadu.
Odpowiedź "barwników anilinowych." nie jest właściwym uogólnieniem wymagań: w sterylizatorni ocenia się jakość wody poprzez parametry i grupy zanieczyszczeń istotne dla pary i materiałów, a nie pojedynczą, specyficzną klasę barwników jako ogólną regułę.
W praktyce osiąga się wymagania jakości przez uzdatnianie (np. filtracja, odwrócona osmoza, dejonizacja) oraz monitoring (pomiary przewodności, pH i okresowe analizy). Zawsze należy też uwzględniać wymagania producenta sterylizatora w dokumentacji technicznej.
