Masaż segmentarny jest metodą oddziaływania na organizm poprzez bodźcowanie tkanek w określonych segmentach, co może wywoływać reakcje odruchowe wpływające m.in. na układ oddechowy. W praktyce klinicznej w problemach oddechowych dąży się do poprawy komfortu oddychania i funkcji wentylacyjnej, a także do zmniejszenia niekorzystnych napięć w obrębie klatki piersiowej.
Odpowiedź "Zwiększa elastyczność płuc." opisuje efekt korzystny: usprawnienie mechaniki oddychania (pośrednio przez tkanki klatki piersiowej i tor oddechowy) i poprawę warunków wentylacji. W ujęciu egzaminacyjnym jest to skrót myślowy dla poprawy podatności i sprawności pracy układu oddechowego.
Odpowiedź "Pogłębia przykurcz mięśni międzyżebrowych." jest nieprawidłowa, bo przykurcz i wzrost napięcia mięśni międzyżebrowych ogranicza ruch żeber, utrudnia wdech oraz nasila uczucie duszności. Zabieg terapeutyczny nie ma pogłębiać przykurczu, tylko go zmniejszać lub normalizować napięcie tkanek.
Odpowiedź "Ogranicza ruchomość klatki piersiowej." także opisuje skutek niepożądany. Ograniczenie ruchomości klatki piersiowej zmniejsza efektywność wentylacji (mniejsza amplituda oddechu), dlatego nie jest typowym celem masażu stosowanego wspomagająco przy schorzeniach płuc.
Odpowiedź "Zmniejsza odkrztuszanie zalegającej wydzieliny." jest błędna, ponieważ w wielu sytuacjach terapeutycznych dąży się do ułatwiania ewakuacji wydzieliny (oczyszczania dróg oddechowych), a nie do jej hamowania. W kontekście pracy masażysty istotne jest kojarzenie technik wspomagających oddychanie z poprawą drożności i komfortu, przy zachowaniu bezpieczeństwa i ocenie przeciwwskazań.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli trzy odpowiedzi opisują pogorszenie (większy przykurcz, mniejsza ruchomość, gorsze odkrztuszanie), to prawidłowa powinna opisywać efekt usprawniający funkcję oddechową.
