W starzeniu organizmu dochodzi do wielu przewidywalnych zmian fizjologicznych. Jedną z najczęściej opisywanych jest stopniowe pogarszanie słuchu, szczególnie w zakresie tonów wysokich. Taki obraz określa się jako presbyakuzję i w praktyce oznacza m.in. trudności w rozumieniu mowy (zwłaszcza w hałasie), gorsze słyszenie głosek o wyższej częstotliwości oraz konieczność powtarzania informacji.
Odpowiedź "gorsza percepcja tonów wysokich." jest więc prawidłowa, ponieważ odpowiada typowemu kierunkowi zmian w narządzie słuchu związanych z wiekiem.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z następujących powodów:
- "poprawa pamięci krótkotrwałej." – w starzeniu częściej obserwuje się osłabienie szybkości przetwarzania informacji i pamięci świeżej, a nie jej poprawę. Taka odpowiedź wykorzystuje intuicyjne myślenie życzeniowe, ale nie opisuje typowego trendu.
- "zwiększenie ilości mazi stawowej." – zmiany zwyrodnieniowe i spadek elastyczności tkanek nie są opisywane jako rutynowe "zwiększanie" mazi stawowej. W praktyce częściej mówi się o sztywności, bólu i ograniczeniu ruchomości, a nie o wzroście ilości substancji ułatwiającej ruch.
- "gorsze widzenie w oddali niż w bliży." – typowa zmiana związana z wiekiem dotyczy raczej trudności widzenia z bliska (presbiopia, czyli "starczowzroczność"), więc przedstawiony kierunek (oddal bardziej niż bliż) nie jest charakterystyczny dla fizjologicznego starzenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "bardzo często" występującej zmiany w starzeniu, warto wybierać zjawiska klasycznie kojarzone z wiekiem i dobrze udokumentowane w praktyce opiekuńczej (np. pogorszenie słuchu wysokich częstotliwości), a odrzucać odpowiedzi, które opisują poprawę funkcji lub odwrócony kierunek typowych zmian.
