Określenie Art Nouveau (w Polsce często nazywane także secesją) odnosi się do stylu przełomu XIX i XX wieku, w którym natura była jednym z głównych źródeł inspiracji. W praktyce oznaczało to częste wykorzystywanie motywów roślinnych (kwiatów, liści, pnączy), rytmicznych, falistych linii oraz dążenie do podkreślania "organicznego" piękna form.
Dlatego odpowiedź "Epoka art nouveau" najlepiej odpowiada opisowi: dekoracje i sztuka tego okresu często eksponowały naturalne kształty roślin, a ornament roślinny był bardzo charakterystyczny (zarówno w sztukach plastycznych, jak i w rzemiośle artystycznym oraz wzornictwie).
Pozostałe propozycje są mniej trafne z punktu widzenia typowych cech stylu:
- "Epoka wiktoriańska" kojarzy się z dekoracyjnością i bogactwem form, ale nie jest jednym, spójnym stylem artystycznym z tak jednoznacznie roślinnym, organicznym ornamentem jak w Art Nouveau.
- "Epoka baroku" cechuje się przepychem, dynamiką i teatralnością. Motywy roślinne występują w ornamentyce, lecz opis "skupienia na naturalnym pięknie roślin" i dominacji organicznej linii lepiej pasuje do secesji niż do barokowego przepychu.
- "Epoka renesansu" silnie odwołuje się do harmonii, proporcji i inspiracji antykiem. Ornament roślinny może się pojawiać, ale nie stanowi tak wyróżniającego znaku epoki jak w Art Nouveau.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawiają się hasła: "motywy roślinne", "inspiracja naturą", "płynne linie" i "ornament", najczęściej prowadzą one do Art Nouveau/secesji.
