Przetwarzanie sygnału analogowego na cyfrowy w klasycznym torze ADC (np. w PCM) przebiega w trzech podstawowych etapach: próbkowanie, kwantyzacja i kodowanie.
Próbkowanie polega na "pobraniu" wartości sygnału analogowego w kolejnych chwilach czasu. W praktyce oznacza to zamianę przebiegu ciągłego w czasie na ciąg wartości dyskretnych (próbki). Jeżeli próbkowanie jest zbyt rzadkie, mogą pojawić się błędy interpretacji częstotliwości (aliasing), dlatego dobór częstotliwości próbkowania ma kluczowe znaczenie dla jakości.
Kwantyzacja to etap, w którym każda próbka (wartość amplitudy) zostaje przypisana do jednego z ograniczonej liczby poziomów. Ponieważ liczba poziomów jest skończona, pojawia się błąd kwantyzacji (szum kwantyzacji) – jest to koszt reprezentacji analogowej amplitudy w postaci dyskretnej.
Kodowanie zamienia wynik kwantyzacji na postać binarną, czyli na słowa bitowe (np. 8-bitowe w wielu rozwiązaniach PCM). Dopiero ta postać jest wygodna do dalszego przetwarzania cyfrowego, kompresji lub przesyłania w systemach telekomunikacyjnych.
Odpowiedzi zawierające modulację lub kluczowanie są niepoprawne, bo opisują procesy związane z przenoszeniem informacji na falę nośną (modulacja) lub doborem stanów sygnału w nadajniku cyfrowym (kluczowanie). Są to etapy toru transmisyjnego, a nie podstawowa sekwencja samej konwersji analogowo-cyfrowej. Zestaw "modulacja, kluczowanie, kodowanie" miesza pojęcia z dwóch różnych obszarów: digitalizacji oraz transmisji/modulacji.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: najpierw "tniesz czas" (próbkowanie), potem "tniesz amplitudę" (kwantyzacja), a na końcu "zamieniasz na bity" (kodowanie).
