Roztwór wodny przewodzi prąd elektryczny wtedy, gdy zawiera ruchliwe nośniki ładunku, czyli jony. Substancje, które po rozpuszczeniu w wodzie tworzą jony (na skutek dysocjacji elektrolitycznej lub reakcji z wodą prowadzącej do powstania jonów), nazywa się elektrolitami. Typowe elektrolity w ujęciu szkolnym i laboratoryjnym to: sole, mocne kwasy oraz mocne zasady.
Odpowiedź "Chlorek sodu, wodorotlenek sodu, kwas siarkowy(VI)." jest poprawna, ponieważ:
- chlorek sodu jest związkiem jonowym i w wodzie rozpada się na jony sodu i chlorkowe,
- wodorotlenek sodu jest mocną zasadą, w roztworze daje jony sodu oraz wodorotlenkowe,
- kwas siarkowy(VI) jest mocnym kwasem (co najmniej pierwszy etap dysocjacji zachodzi bardzo efektywnie), więc w roztworze powstają jony odpowiedzialne za przewodnictwo.
Pozostałe zestawy zawierają przynajmniej jedną substancję, która nie jest elektrolitem:
- "Kwas solny, gliceryna, tlenek siarki(VI)." – kwas solny jest elektrolitem, ale gliceryna to związek organiczny, który zwykle nie dysocjuje na jony; dodatkowo tlenek siarki(VI) sam w sobie nie jest typowym przykładem elektrolitu (w praktyce rozważa się raczej produkty jego reakcji z wodą).
- "Glukoza, kwas azotowy(V), wodorotlenek wapnia." – kwas azotowy(V) i wodorotlenek wapnia mogą dawać jony, ale glukoza jest nieelektrolitem (cząsteczki pozostają obojętne), więc cały zestaw nie spełnia warunku.
- "Cukier, sól kuchenna, ocet." – cukier jest nieelektrolitem; "ocet" to mieszanina (roztwór kwasu octowego), a kwas octowy jest słabym elektrolitem, jednak obecność cukru eliminuje poprawność całej grupy.
Wskazówka egzaminacyjna: aby szybko rozpoznać elektrolity, sprawdź, czy w zestawie są wyłącznie związki jonowe albo mocne kwasy/zasady. Pojawienie się typowych związków organicznych (glukoza, gliceryna, sacharoza/cukier) zwykle oznacza, że zestaw nie składa się wyłącznie z elektrolitów.
