W renowacji powierzchni drewnianych i drewnopochodnych kluczowa jest właściwa kolejność etapów, ponieważ każdy kolejny krok wymaga prawidłowo przygotowanego podłoża.
Usunięcie wierzchniej warstwy (starej powłoki/zużytej warstwy) wykonuje się jako pierwsze, bo dopiero po odsłonięciu właściwego podłoża można ocenić stan materiału i przygotować go pod nowe wykończenie. Ten etap często wiąże się z powstawaniem pyłu po szlifowaniu lub drobin po zdzieraniu.
Następnie konieczne jest odkurzenie (odpylenie) powierzchni. Pył pozostawiony na płycie działa jak warstwa rozdzielająca: pogarsza wnikanie gruntu, osłabia przyczepność i może powodować wady powłoki (chropowatość, "kropki", odspajanie).
Dopiero na czystą powierzchnię nakłada się preparat gruntujący. Grunt stabilizuje chłonność podłoża i tworzy warunki do równomiernego nałożenia kolejnej warstwy. W praktyce ogranicza też ryzyko plam i nierównego wybarwienia.
Na końcu stosuje się lakierobejcę, czyli warstwę wykończeniową nadającą kolor i zapewniającą ochronę. Jest to etap finalny, więc nie powinien poprzedzać przygotowania podłoża.
Dlaczego pozostałe kolejności są błędne? Jeśli odkurzanie jest przed usunięciem warstwy, to po usuwaniu i tak powstanie nowy pył. Jeśli grunt lub lakierobejca pojawiają się przed usunięciem starej warstwy, powłoka zostanie nałożona na nieprzygotowane podłoże, co sprzyja słabej przyczepności i defektom. Jeśli odkurzanie jest dopiero po lakierobejcy, to jest to technologicznie nielogiczne – zabrudzenia zostałyby "zamknięte" pod warstwą wykończeniową.
