W krojowni kolejność czynności przed rozkrojem nie jest przypadkowa, bo kolejne działania wymagają wyników poprzednich etapów. Najpierw potrzebne jest zlecenie (określa asortyment, rozmiary, ilości, wymagania), ponieważ bez niego nie wiadomo, jaki materiał i jakie formy będą potrzebne. Następnie następuje pobranie materiału z magazynu, aby zapewnić właściwy surowiec (np. właściwą belę/partię) do planowanej produkcji.
Kolejny krok to zapoznanie się z dokumentacją techniczną. Dokumentacja pozwala zweryfikować, jakie elementy mają być krojone, jakie są wymagania dotyczące kierunku nitki, raportu wzoru, dodatków konstrukcyjnych czy oznaczeń. Dopiero mając te informacje, sensowne jest sprawdzenie szablonów (kompletność zestawu, zgodność rozmiarów, oznaczenia, stan techniczny). Braki lub pomyłki na tym etapie skutkują błędnym rozkrojem i stratą materiału.
Ostatnim krokiem z podanych jest ułożenie szablonów na pierwszej warstwie nakładu, czyli rozpoczęcie przygotowania układu przed właściwym cięciem. To działanie wykonawcze, które powinno być poprzedzone kompletem danych (zlecenie + materiał + dokumentacja) oraz pewnością, że szablony są poprawne.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe głównie dlatego, że przestawiają kluczowe etapy (np. pobranie zlecenia po analizie dokumentacji) albo mieszają typ dokumentacji ("technologiczna" zamiast technicznej) i wprowadzają czynności, które nie mogą być wykonane sensownie bez wcześniejszych danych. Typowy błąd polega na założeniu, że najpierw zawsze wykonuje się "rysunek układu" – w praktyce układanie/planowanie wymaga wcześniejszej weryfikacji zlecenia, materiału i form.
