W edukacji weterynaryjnej i zootechnicznej pojęcie technik biotechnologicznych jest często używane w znaczeniu biotechnologii rozrodu, czyli nowoczesnych metod wspomagających rozmnażanie i przyspieszających postęp hodowlany. Celem jest uzyskanie zwierząt o pożądanych cechach genetycznych przede wszystkim przez dobór i upowszechnianie cennego materiału genetycznego (a niekoniecznie przez tworzenie "nowych genów").
Odpowiedź "Wszystkie powyższe" jest poprawna, ponieważ każda z wymienionych metod może służyć temu samemu celowi hodowlanemu, tylko innym mechanizmem:
- "Inseminacja sztuczna." – umożliwia szerokie wykorzystanie nasienia samców o bardzo wysokiej wartości hodowlanej, jego transport i przechowywanie (np. mrożenie). Dzięki temu cechy pożądane mogą być szybciej rozpowszechniane w populacji.
- "Transfer zarodka." – pozwala pozyskać zarodki od dawczyni o najwyższej wartości hodowlanej i przenieść je do biorczyń. W praktyce oznacza to multiplikację potomstwa od najlepszych samic, co znacząco przyspiesza postęp genetyczny w stadzie.
- "Klonowanie." – daje możliwość uzyskania osobników o identycznym materiale genetycznym, czyli powielenia sprawdzonego genotypu. Jest to inny typ "produkcji" zwierząt o pożądanych cechach: nie przez selekcję w kojarzeniach, lecz przez replikację.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi (pojedyncze metody) nie są najlepszym wyborem w tym pytaniu? Ponieważ pytanie nie pyta o jedyną technikę, tylko o to, która technika biotechnologiczna jest stosowana do takiego celu. W praktyce hodowlanej wszystkie trzy techniki mogą być użyteczne i wszystkie mieszczą się w szeroko rozumianej biotechnologii rozrodu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w ROL.11 pojawia się sformułowanie "techniki biotechnologiczne w rozrodzie", zwykle obejmuje ono zestaw metod wspomagania rozrodu (AI/ET oraz inne), a nie wyłącznie inżynierię genetyczną czy GMO.
