Korpusy silników samochodowych (np. blok silnika) należą do tzw. części korpusowych. Charakteryzują się dużymi gabarytami, skomplikowaną geometrią oraz obecnością wielu kanałów, wnęk i żeber usztywniających. Taki kształt najłatwiej i najbardziej ekonomicznie uzyskuje się przez odlewanie, czyli wypełnienie formy ciekłym metalem (np. stopem aluminium lub żeliwem) i jego zestalenie.
Dlaczego "Odlewanie" jest poprawne?
- Umożliwia wykonanie złożonej bryły w jednym procesie, łącznie z kanałami i wnękami (z użyciem rdzeni).
- Jest typowe dla produkcji seryjnej elementów o skomplikowanych kształtach.
- Po odlaniu wykonuje się tylko niezbędną obróbkę wykańczającą (planowanie, wiercenie, rozwiercanie), zamiast "rzeźbienia" całego korpusu ze pełnego materiału.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Spawanie – to technika łączenia elementów (blach, profili, odlewów po naprawie). Nie jest typową metodą wytwarzania całych korpusów silnika w produkcji masowej, bo uzyskanie kanałów i wewnętrznych przestrzeni byłoby bardzo trudne i kosztowne.
- Toczenie – jest obróbką skrawaniem przeznaczoną głównie dla brył obrotowych. Korpus silnika nie jest elementem obrotowym, a wykonanie go w całości na tokarce byłoby technologicznie nieuzasadnione.
- Frezowanie – także obróbka skrawaniem; stosuje się ją do wykonywania płaszczyzn i powierzchni bazowych po odlaniu (np. powierzchni przylgowych, gniazd, płaszczyzn pod osprzęt). Nie jest jednak najczęstszą metodą nadania całego kształtu korpusu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach występuje metoda "kształtowania bryły" (odlewanie/kuwanie/tłoczenie) oraz metody "wykańczania" (toczenie/frezowanie), to dla części korpusowych z kanałami zwykle wybiera się odlewanie, a obróbkę skrawaniem traktuje jako etap dopracowania wymiarów.
