Po posiłku, zwłaszcza bogatym w węglowodany, stężenie glukozy we krwi rośnie. Organizm musi szybko przywrócić je do bezpiecznego zakresu. Hormonem, który przede wszystkim odpowiada za obniżenie glikemii poposiłkowej, jest insulina wydzielana przez komórki beta trzustki.
Insulina działa wielokierunkowo:
- zwiększa wychwyt glukozy przez komórki (szczególnie w mięśniach i tkance tłuszczowej),
- nasila syntezę glikogenu w wątrobie i mięśniach, czyli "odkładanie" glukozy w zapasie,
- hamuje wytwarzanie glukozy przez wątrobę (ogranicza procesy podnoszące glikemię),
- sprzyja procesom anabolicznym po jedzeniu, gdy dostępne są składniki odżywcze.
Dlatego odpowiedź "Insulina" jest poprawna: to główny mechanizm hormonalny, który przeciwdziała wzrostowi stężenia glukozy po posiłku.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z następujących powodów:
- "Glukagon" działa zasadniczo przeciwnie do insuliny: ma tendencję do podwyższania glikemii, uruchamiając uwalnianie glukozy (np. w okresie między posiłkami).
- "Adrenalina" jest hormonem związanym głównie z reakcją stresową i mobilizacją energii; może podnosić stężenie glukozy, ale nie jest podstawowym hormonem regulującym glikemię po jedzeniu.
- "Gastryna" to hormon przewodu pokarmowego regulujący przede wszystkim wydzielanie soku żołądkowego i czynność żołądka; nie jest kluczowym hormonem sterującym glikemią poposiłkową.
W praktyce żywienia warto pamiętać, że wielkość i tempo wzrostu glikemii po posiłku zależą m.in. od rodzaju węglowodanów, błonnika, dodatku białka i tłuszczu oraz wielkości porcji — a odpowiedź insulinowa jest fizjologiczną reakcją na ten wzrost.
