Nasyp drogowy powinien dać się łatwo układać warstwami i skutecznie zagęszczać, a po wykonaniu zachować stabilność i nośność także przy zmiennej wilgotności. Dlatego w praktyce preferuje się materiały niespoiste (piaski, żwiry) oraz kruszywa, które mają dobrą przepuszczalność i zwykle mniej "pracują" pod wpływem wody.
Odpowiedź "Gliniane ziemie" jest poprawna, ponieważ gliny to grunty spoiste. Ich podstawową wadą w nasypach jest duża wrażliwość na zawilgocenie: przy nadmiarze wody stają się plastyczne, trudniej osiągnąć wymagany stopień zagęszczenia, a wytrzymałość i nośność mogą istotnie spaść. Dodatkowo grunty spoiste mogą wykazywać niekorzystne zjawiska objętościowe (np. pęcznienie/kurczenie), co sprzyja nierównościom i uszkodzeniom konstrukcji drogi, jeśli nie przewidziano specjalnej technologii.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne jako "najmniej odpowiednie":
- "Piasek" to grunt niespoisty. Zwykle dobrze się zagęszcza i łatwiej go odwodnić niż glinę. W praktyce może wymagać kontroli uziarnienia i wilgotności, ale co do zasady jest typowym materiałem do robót ziemnych.
- "Żwir" jest materiałem niespoistym o dobrych właściwościach drenażowych i zazwyczaj wysokiej podatności na zagęszczenie, więc często bywa korzystny w nasypach.
- "Kamień łamany" (kruszywo łamane) ma z reguły wysoką wytrzymałość i dobrą zdolność do tworzenia stabilnego szkieletu ziarnowego. W nasypach i warstwach konstrukcyjnych jest powszechnie stosowany, choć wymaga właściwego ułożenia i zagęszczenia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się grunty spoiste (gliny, iły) oraz niespoiste (piaski, żwiry, kruszywa), to przy pytaniu o materiał "najmniej odpowiedni" do nasypu bez dodatkowych zabiegów zwykle wybiera się grunt spoisty ze względu na problemy z wodą i zagęszczaniem.
