Majątek trwały (aktywa trwałe) to składniki aktywów, które jednostka nabywa lub wytwarza po to, aby wykorzystywać je w działalności przez dłuższy czas (w praktyce rachunkowości najczęściej przyjmuje się okres użyteczności dłuższy niż 12 miesięcy). Kluczowe jest tu przeznaczenie składnika: ma on służyć prowadzeniu działalności (np. produkcji, usługom, administracji), a nie być przeznaczony do szybkiej odsprzedaży.
Maszyny i urządzenia są klasycznym przykładem środków trwałych. Używa się ich wielokrotnie i przez lata: realizują procesy produkcyjne, wspierają świadczenie usług lub obsługę biura. Z tego powodu kwalifikuje się je do majątku trwałego oraz ujmuje w ewidencji środków trwałych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Środki pieniężne to aktywa obrotowe: mają najwyższą płynność i służą do regulowania bieżących zobowiązań, a nie do długotrwałego użytkowania jako zasób rzeczowy.
- Należności krótkoterminowe również zalicza się do aktywów obrotowych, ponieważ oczekuje się ich spłaty w krótkim okresie (związanym z cyklem operacyjnym lub w horyzoncie krótkoterminowym).
- Towary handlowe to zapasy (aktywa obrotowe) przeznaczone do sprzedaży w stanie nieprzetworzonym. Ich istotą jest obrót i generowanie przychodu ze sprzedaży, a nie długotrwałe użytkowanie w firmie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli składnik ma "pracować" w firmie przez dłuższy czas (maszyna, urządzenie, środek transportu) – najczęściej będzie majątkiem trwałym. Jeśli ma "krążyć" w cyklu bieżącym (pieniądze, należności, zapasy) – to zwykle majątek obrotowy.
