Opis bibliograficzny to zestaw danych, które pozwalają jednoznacznie zidentyfikować dokument (np. książkę) i odróżnić go od innych wydań lub podobnych publikacji. W praktyce bibliograficznej stosuje się różne poziomy szczegółowości zapisu: od krótkiego (minimum danych) do pełnego, który gromadzi maksymalną liczbę elementów.
Poprawna jest odpowiedź "Opis szczegółowy", ponieważ odnosi się do opisu zawierającego pełne informacje o źródle, czyli m.in. autora (lub autorów), pełny tytuł i podtytuł, dane o wydaniu, miejsce i rok wydania, nazwę wydawcy, cechy fizyczne (np. liczba stron), serię oraz identyfikatory (np. ISBN), jeśli są dostępne. W kontekście dydaktycznym "opis szczegółowy" bywa traktowany jako odpowiednik "opisu pełnego".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Opis wtórny" sugeruje podział pierwotny/wtórny, który dotyczy raczej źródeł informacji (np. opracowań) niż stopni szczegółowości samego opisu bibliograficznego.
- "Opis prymarny" nie jest standardowym, utrwalonym terminem dla poziomów opisu bibliograficznego w polskiej praktyce, więc jego użycie w tym znaczeniu jest terminologicznie błędne.
- "Opis kompletny" brzmi intuicyjnie, ale ma charakter potoczny; w nauczaniu i praktyce preferuje się nazwy odnoszące się do stopnia szczegółowości, takie jak "opis pełny" lub "opis szczegółowy".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się fraza "pełne informacje o źródle", szukaj terminu, który wprost opisuje najwyższy poziom szczegółowości (pełny/szczegółowy), a nie określeń ogólnych lub nienormatywnych.
