Antagoniści receptora H2 (tzw. H2-blokery) hamują działanie histaminy na receptor H2 w komórkach okładzinowych żołądka, co prowadzi do zmniejszenia wydzielania kwasu solnego. Dzięki temu ograniczają drażniący wpływ kwasu na błonę śluzową i wspomagają gojenie zmian w przebiegu choroby wrzodowej. Do tej grupy należy famotydyna, dlatego odpowiedź "Famotydyna." jest poprawna.
Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych mechanizmów i zastosowań:
- "Mizoprostol." – jest analogiem prostaglandyny; może działać ochronnie na błonę śluzową i bywa używany w profilaktyce uszkodzeń związanych z NLPZ, ale nie jest antagonistą receptora H2.
- "Sukralfat." – to lek osłaniający; tworzy warstwę ochronną na powierzchni uszkodzonej błony śluzowej. Nie blokuje receptora H2 i nie jest klasyfikowany jako lek przeciwhistaminowy H2.
- "Metoklopramid." – jest lekiem prokinetycznym (zwiększa motorykę przewodu pokarmowego) i przeciwwymiotnym; stosuje się go m.in. w nudnościach, wymiotach i zaburzeniach opróżniania żołądka, a nie jako H2-bloker w leczeniu choroby wrzodowej.
W nauce do egzaminu pomocne jest rozdzielenie leków "na kwas" (IPP i H2-blokery) od leków "na śluzówkę" (osłaniające, analogi prostaglandyn) oraz od leków "na motorykę i wymioty" (prokinetyki). Wtedy łatwiej unikać mylenia grup mimo częściowo podobnych wskazań objawowych.