W pytaniu kluczowe jest sformułowanie: "zachować możliwie największy udział powierzchni biologicznie czynnej". Oznacza to, że należy wybrać takie rozwiązanie nawierzchni parkingu, które w jak największym stopniu nie uszczelnia gruntu i umożliwia rozwój roślin (lub przynajmniej zachowanie warunków zbliżonych do naturalnych).
Odpowiedź "kratka trawnikowa" spełnia ten warunek, ponieważ jest to nawierzchnia ażurowa. Jej komórki mogą zostać wypełnione mieszaniną glebową i obsiane trawą (lub wypełnione kruszywem przepuszczalnym). W praktyce pozwala to:
- zwiększyć udział zieleni w obrębie parkingu,
- umożliwić infiltrację (wsiąkanie) wody opadowej,
- ograniczyć spływ powierzchniowy i tworzenie kałuż,
- utrzymać funkcję nośną dla ruchu i postoju pojazdów.
Rozwiązania szczelne (np. monolityczne, bitumiczne lub z pełnych płyt bez odpowiedniej przepuszczalności) z definicji ograniczają powierzchnię biologicznie czynną: rośliny nie mają miejsca na wzrost, a woda deszczowa nie wsiąka w grunt w miejscu opadu. Nawet jeśli pewne nawierzchnie mają fugi, to przy nieprawidłowej konstrukcji warstw mogą dalej działać jak uszczelnienie – dlatego w tym typie zadań jako najbardziej jednoznaczny wybór dla maksymalizacji powierzchni biologicznie czynnej przy parkingu przyjmuje się kratkę trawnikową.
Typowe błędne wybory wynikają z utożsamienia "parkingu" wyłącznie z trwałością i łatwością utrzymania, bez powiązania z celem środowiskowym. Na egzaminie warto zawsze podkreślać związek: ażurowość + roślinność + infiltracja = większy udział powierzchni biologicznie czynnej.
