W systemach linuksowych użytkownik jest opisywany nie tylko nazwą konta (loginem), ale także liczbowym identyfikatorem UID. To właśnie UID jest kluczowy dla mechanizmów uprawnień (właściciel pliku, procesy, kontrola dostępu), dlatego w administracji często trzeba go szybko sprawdzić.
Poprawne jest polecenie id, ponieważ standardowo wypisuje informacje identyfikacyjne bieżącego użytkownika (lub użytkownika podanego jako argument). W typowym wyniku widać m.in. uid=… oraz powiązane informacje o grupach. Dzięki temu spełnia warunek "wyświetlenia numeru identyfikacyjnego użytkownika".
Pozostałe polecenia dotyczą innych informacji:
- users służy do pokazania listy użytkowników aktualnie zalogowanych w systemie (zwykle w formie nazw loginów). Nie jest to numer identyfikacyjny UID.
- who wyświetla informacje o zalogowanych sesjach (np. kto jest zalogowany i skąd). Podobnie jak users, koncentruje się na sesjach i nazwach kont, a nie na UID.
- whoami zwraca nazwę bieżącego użytkownika (login). To częsty "wabik" w testach, bo odpowiada na pytanie "kim jestem?", ale nadal nie podaje numeru UID.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pada słowo "numer" lub "identyfikator" użytkownika, myśl o UID i komendzie id. Jeśli mowa o "kto jest zalogowany", wtedy pasują who lub users, a jeśli o nazwie bieżącego konta — whoami.
