Prawo względne (najczęściej ujmowane jako roszczenie) to takie uprawnienie, które można skutecznie realizować wobec oznaczonego podmiotu. Innymi słowy: istnieje konkretny uprawniony oraz konkretny zobowiązany, a treścią prawa jest żądanie określonego zachowania (np. zapłaty, wydania rzeczy, wykonania usługi).
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "Jest to prawo, które przysługuje tylko jednemu podmiotowi." W praktyce oznacza to, że tylko ten podmiot (np. wierzyciel) może dochodzić spełnienia świadczenia, a obowiązek spełnienia dotyczy wskazanego adresata (np. dłużnika).
Stwierdzenie: "może być egzekwowane wobec każdego, kto naruszy je bez względu na jego stosunek do uprawnionego" opisuje typową cechę praw bezwzględnych, czyli skuteczność erga omnes (wobec wszystkich). Tak działa m.in. ochrona dóbr lub praw, które "wiążą" wszystkich potencjalnych naruszycieli, a nie jednego kontrahenta.
Opis: "ograniczone do określonych sytuacji lub okoliczności" jest mylący, bo słowo "względne" nie oznacza tu "warunkowe" czy "okolicznościowe", lecz relacyjne (skierowane do określonego adresata). Prawo względne może być bezwarunkowe, ale i tak pozostaje "względne", bo przysługuje wobec konkretnej osoby.
Stwierdzenie: "związane z konkretnym obiektem prawa" kojarzy się z prawami rzeczowymi, w których centralne znaczenie ma przedmiot (rzecz) i władztwo nad nią. Prawa względne typowo wynikają ze stosunku zobowiązaniowego i dotyczą zachowania dłużnika, a nie samego "obiektu" jako punktu ciężkości definicji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści definicji pojawia się "wobec każdego", zwykle chodzi o prawa bezwzględne. Jeśli pojawia się "wobec oznaczonej osoby" (wierzyciela/dłużnika, stron umowy) — to charakterystyczne dla praw względnych.
