Pojęcie "źródła prawa" bywa używane w różnych znaczeniach, ale w nauce prawa bardzo często chodzi o ujęcie formalne: czyli o to, w jakiej formie normy prawne obowiązują (np. jako akty normatywne). W tym sensie poprawne jest stwierdzenie: "Źródło prawa to forma, w jakiej prawo jest wyrażane."
Odpowiedź "Źródło prawa to miejsce, w którym prawo jest tworzone." jest myląca, bo opisuje raczej proces i instytucje stanowienia prawa (np. organy państwa), a nie samą kategorię źródeł rozumianych jako formy obowiązywania norm.
Odpowiedź "Źródło prawa to osoba, która tworzy prawo." utożsamia źródło z prawodawcą. To częsty skrót myślowy, ale definicyjnie nieprecyzyjny: osoba lub organ może stanowić prawo, natomiast "źródło prawa" wskazuje, w jakiej postaci prawo występuje i skąd wynika jego obowiązywanie.
Odpowiedź "Źródło prawa to dokument, w którym prawo jest zapisane." miesza nośnik/tekst z formą prawną. Prawo rzeczywiście bywa zapisane w dokumentach, jednak o źródle prawa nie przesądza sam fakt zapisu (papier/plik), tylko to, czy dany tekst ma charakter prawnie wiążący jako określona forma (np. akt normatywny).
W praktyce działań ratowniczych (technik pożarnictwa) to rozróżnienie pomaga ocenić, czy dana "instrukcja", "wytyczne" lub "procedura" mają rangę powszechnie obowiązującą, czy są jedynie dokumentem wewnętrznym. Na egzaminie warto zwracać uwagę na słowa-klucze: forma, akt, obowiązywanie – one najczęściej prowadzą do definicji źródeł prawa w znaczeniu formalnym.
