W produkcji blach grubych walcowanych na gorąco kluczowe jest zachowanie kolejności, która zapewnia jakość powierzchni, właściwą geometrię oraz sprawny przebieg linii. Dlatego na początku występuje usuwanie zgorzeliny: zgorzelina tworzy się podczas nagrzewania kęsisk i pogarsza jakość powierzchni, a jej obecność w odkształcaniu może sprzyjać wtrąceniom i uszkodzeniom powierzchni. Następnym etapem jest walcowanie, czyli zasadnicze kształtowanie grubości i szerokości blachy.
Po walcowaniu typowym krokiem jest prostowanie na gorąco na prostownicy rolkowej. Na tym etapie materiał ma jeszcze podwyższoną temperaturę, co ułatwia korygowanie falistości, łukowatości i naprężeń po odkształceniu. Dopiero później następuje chłodzenie, które stabilizuje strukturę i własności oraz kończy część "gorącą" procesu.
Na końcu pojawiają się operacje wykańczające: obcinanie brzegów i cięcie na arkusze. Umieszczenie ich po chłodzeniu (i po korekcie geometrii) jest logiczne, ponieważ dopiero wtedy wyrób ma ustalony kształt, a uzyskanie wymaganych wymiarów arkuszy i jakości krawędzi jest łatwiejsze do utrzymania w tolerancjach.
Pozostałe sekwencje są błędne, bo mieszają etapy w nielogiczny technologicznie sposób, np. umieszczają chłodzenie po cięciu lub przesuwają usuwanie zgorzeliny za chłodzenie. Część wariantów wprowadza też operacje typu "usuwanie wad" bez określenia, na jakim etapie i jaką metodą, co nie pasuje do typowej, uporządkowanej marszruty linii walcowania na gorąco.
