W protetyce stałej korona zęba jest uzupełnieniem, które ma jak najwierniej odtworzyć naturalny kształt i rozmiar zęba oraz jego relacje z otoczeniem. Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że modelowanie i projektowanie koron powinno odzwierciedlać naturalną anatomię pacjenta.
W praktyce oznacza to m.in.:
- anatomię powierzchni okluzyjnej (guzki, bruzdy), aby zapewnić prawidłowe zwarcie i prowadzenia,
- punkty styczne z zębami sąsiednimi, aby nie powstawały zastoje pokarmowe i problemy z higieną,
- kontur i profil wyłaniania w rejonie dziąsła, by sprzyjać zdrowiu tkanek i estetyce,
- proporcje i symetrię w łuku zębowym, aby uzupełnienie nie wyglądało "obco".
Odpowiedź mówiąca, że nie trzeba uwzględniać indywidualnych cech pacjenta, jest błędna, ponieważ każdy pacjent ma inne warunki: wysokość zwarcia, kształt łuku, typ zgryzu, ustawienie zębów, a także oczekiwania estetyczne. Zignorowanie tych cech może skutkować zaburzeniami funkcji lub dyskomfortem.
Stwierdzenie, że projekt jest standardowy dla wszystkich pacjentów, również jest nieprawdziwe. Nawet przy użyciu bibliotek zębów w CAD/CAM projekt wymaga korekt: dopasowania do preparacji, do przestrzeni międzyzębowej i do okluzji.
Twierdzenie, że projekt nie wpływa na komfort pacjenta, jest błędne, bo komfort zależy od prawidłowych kontaktów zwarciowych (brak przedwczesnych kontaktów), właściwej anatomii oraz gładkich, poprawnych konturów. Źle zaprojektowana korona może powodować ból przy nagryzaniu, uczucie "za wysokiej" odbudowy, podrażnienia tkanek i trudności w utrzymaniu higieny.
