Normy (standardy) porządkują wymagania i opisują uznane sposoby postępowania, parametry, metody badań albo kryteria jakości. W praktyce zawodowej – także w architekturze krajobrazu – są więc punktem odniesienia do porównania: materiałów, sposobu wykonania, efektu robót czy jakości pielęgnacji. To właśnie umożliwia ocenę zgodności, czyli odpowiedź na pytanie, czy dany wyrób/usługa/wykonanie spełnia wcześniej przyjęte wymagania.
Stwierdzenie "Normy służą jako benchmarki, które pomagają w ocenie zgodności podczas realizacji zadań zawodowych" jest poprawne, bo wskazuje funkcję norm jako kryteriów odniesienia (nawet jeśli słowo "benchmarki" jest potocznym zapożyczeniem). W ocenie zgodności liczy się możliwość jednoznacznego porównania: "czy jest tak, jak powinno być według przyjętego standardu".
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ negują wpływ norm na ocenę zgodności. W praktyce, jeśli norma jest przyjęta jako wymaganie (np. w specyfikacji, projekcie, umowie lub procedurze kontroli), to właśnie ona definiuje, jak i według czego ocenia się rezultat. Tezy o tym, że normy są "jedynie wytycznymi/rekomendacjami" i "nie mają wpływu", upraszczają temat i prowadzą do błędnego wniosku, że ocena zgodności odbywa się bez kryteriów. Bez punktu odniesienia nie da się rzetelnie stwierdzić zgodności lub niezgodności.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się słowa "ocena", "zgodność", "wymagania", najczęściej szuka się odpowiedzi mówiącej o kryteriach, standardach i porównaniu, a nie o braku wpływu czy dowolności.
