Charakterystyczną cechą zanieczyszczeń gleby jest to, że mogą pochodzić zarówno ze źródeł naturalnych, jak i antropogenicznych. Źródła naturalne to m.in. skład mineralny podłoża i procesy geochemiczne, które mogą powodować podwyższone stężenia niektórych pierwiastków w glebie (tzw. tło). Źródła antropogeniczne wiążą się z działalnością człowieka, np. przemysłem, transportem, rolnictwem, składowaniem odpadów czy stosowaniem środków ochrony roślin.
Stwierdzenie, że zanieczyszczenia są "zawsze widoczne gołym okiem", jest błędne, bo wiele skażeń ma charakter chemiczny (np. metale ciężkie, węglowodory, pozostałości pestycydów) i nie daje wyraźnych cech wizualnych. Z kolei zdanie, że "zawsze mają bezpośredni wpływ na zdrowie człowieka", upraszcza problem: wpływ zależy od drogi narażenia (kontakt, inhalacja pyłu, łańcuch pokarmowy), dawki, czasu ekspozycji i formy chemicznej zanieczyszczenia. Nie każde skażenie automatycznie przekłada się na natychmiastowy, bezpośredni skutek zdrowotny, choć może stanowić ryzyko w określonych warunkach.
Twierdzenie, że zanieczyszczenia są "zawsze łatwe do usunięcia", również jest nieprawdziwe. Usuwanie lub ograniczanie skutków wymaga często działań takich jak rekultywacja lub remediacja, które mogą być czasochłonne, kosztowne i zależne od rodzaju zanieczyszczenia oraz właściwości gleby (np. sorpcji, zawartości materii organicznej, pH).
Wskazówka egzaminacyjna: odpowiedzi zawierające słowo "zawsze" w naukach o środowisku często są fałszywe, bo procesy środowiskowe są zmienne i zależne od warunków. Lepsze są sformułowania dopuszczające różne scenariusze, tak jak w poprawnej odpowiedzi o pochodzeniu naturalnym i antropogenicznym.
