Woda podziemna to woda znajdująca się w przestrzeniach porowych gruntu i skał oraz w szczelinach skalnych. Zasilana jest najczęściej przez infiltrację wód opadowych (i w pewnych warunkach także przez przesączanie z cieków i zbiorników). Podczas powolnego przepływu przez warstwy gleby i skał zachodzą procesy mechanicznego zatrzymywania cząstek oraz częściowo procesy sorpcji i biodegradacji, co może ograniczać mętność i niektóre zanieczyszczenia. Dlatego zdanie: "Woda podziemna jest naturalnie filtrowana przez warstwy gleby i skał, co może przyczynić się do jej czystości." jest poprawne.
Pozostałe stwierdzenia są nieprawdziwe, bo mają charakter absolutny albo zawężają pochodzenie wód podziemnych. Zdanie "Woda podziemna jest zawsze dostępna na powierzchni ziemi." jest błędne, ponieważ wody podziemne z definicji znajdują się pod powierzchnią, a wypływ na powierzchnię (np. w postaci źródła) zachodzi tylko w szczególnych warunkach hydrogeologicznych. Stwierdzenie "Woda podziemna jest zawsze czysta i bezpieczna do spożycia." jest błędne, bo nawet przy naturalnej filtracji woda może zawierać zanieczyszczenia chemiczne (np. pochodzenia geogenicznego lub antropogenicznego) oraz mikrobiologiczne; bezpieczeństwo wymaga oceny i często uzdatniania. Z kolei "Woda podziemna pochodzi wyłącznie ze źródeł artezyjskich." jest fałszywe, bo artezja to szczególny typ warunków ciśnieniowych w warstwie wodonośnej, a wody podziemne występują także w warstwach swobodnych i wielu innych układach.
Dla praktyki montera sieci i instalacji sanitarnych kluczowe jest rozróżnienie: naturalna filtracja może poprawiać jakość, ale nie jest gwarancją przydatności do picia. Dlatego projektowanie ujęć, prowadzenie robót ziemnych i podłączanie instalacji powinno uwzględniać ochronę przed zanieczyszczeniami oraz konieczność badań jakości wody.
