Spalanie paliw w urządzeniach grzewczych zawsze prowadzi do powstania produktów spalania i ich emisji (bezpośrednio do powietrza albo pośrednio w cyklu życia paliwa). Do typowych produktów należą m.in. CO2, tlenki azotu (NOx), czasem tlenki siarki (SO2), para wodna, a przy niepełnym spalaniu także tlenek węgla (CO), związki organiczne i pyły. Każda z tych grup może w pewien sposób oddziaływać na środowisko (klimat, zdrowie ludzi, ekosystemy, korozję materiałów).
Zdanie "Wszystkie produkty spalania mają wpływ na środowisko naturalne." jest prawdziwe w sensie ogólnym: nawet gdy emisje jednego rodzaju są niższe (np. mniej pyłów), nadal występują inne składniki, które mają skutki środowiskowe (np. CO2 jako gaz cieplarniany lub NOx jako prekursor ozonu troposferycznego i wtórnych aerozoli).
- "Produkty spalania gazu ziemnego nie mają wpływu na efekt cieplarniany." jest nieprawdziwe, bo spalanie gazu ziemnego wytwarza CO2, który jest gazem cieplarnianym. Gaz może być "czystszy" lokalnie (mniej pyłów i SO2), ale nie oznacza to braku wpływu na klimat.
- "Spalanie biomasy nie powoduje emisji CO2." jest nieprawdziwe na poziomie procesu spalania: węgiel zawarty w biomasie podczas spalania przechodzi do CO2. W dyskusjach klimatycznych pojawia się pojęcie bilansu w cyklu (odrastanie roślin), ale to nie jest to samo co brak emisji w kominie.
- "Emisja CO2 jest głównym składnikiem smogu." jest nieprawdziwe, ponieważ smog opisuje przede wszystkim problem jakości powietrza związany z mieszaniną pyłów (PM) oraz reaktywnych związków i gazów (np. NOx, ozon, lotne związki organiczne). CO2 jest kluczowy dla klimatu, ale nie jest uznawany za "główny składnik" smogu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się sformułowania absolutne typu "nie ma wpływu", "nie powoduje emisji", warto sprawdzić, czy nie przeczą podstawowej chemii spalania (węgiel + tlen → CO2) oraz podstawowym definicjom zanieczyszczeń powietrza.
