Akredytacja laboratoriów to formalne potwierdzenie, że dane laboratorium jest kompetentne technicznie do wykonywania konkretnych badań lub kalibracji. Kluczowe jest słowo "konkretnych", ponieważ laboratorium może mieć kompetencje tylko w pewnym zakresie metod, matryc, parametrów i warunków, a nie "do wszystkiego". Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że akredytacja potwierdza kompetencje do przeprowadzania określonych badań lub kalibracji.
Stwierdzenie, że akredytacja jest obowiązkowa dla wszystkich laboratoriów, jest zbyt daleko idącym uogólnieniem. W praktyce część laboratoriów działa bez akredytacji (np. na potrzeby wewnętrzne), a wymóg akredytacji pojawia się zwykle w konkretnych relacjach biznesowych lub wymaganiach kontraktowych.
Nieprawdziwe jest także twierdzenie, że akredytacja jest procesem jednorazowym. System akredytacji zakłada nadzór i okresowe potwierdzanie spełniania wymagań, ponieważ kompetencje mogą się zmieniać (personel, wyposażenie, metody, warunki środowiskowe).
Wreszcie, ISO nie jest "organizacją prowadzącą akredytację". ISO opracowuje normy, które mogą być wykorzystywane jako odniesienie do oceny kompetencji, ale sama akredytacja jest realizowana przez uprawnione jednostki akredytujące (krajowe). Z punktu widzenia praktyki przemysłu chemicznego warto pamiętać, że weryfikacja kompetencji laboratorium polega na sprawdzeniu jego zakresu akredytacji i zgodności z wymaganą metodą badawczą.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się "kompetencje do konkretnych badań/kalibracji", jest to typowa cecha akredytacji.
- Częsty błąd: utożsamianie ISO z instytucją kontrolną, podczas gdy jest to przede wszystkim twórca norm.
