Płyta wiórowa jest materiałem drewnopochodnym, czyli nie jest to drewno lite. Jej typowa budowa wynika z technologii: drewno rozdrabnia się do postaci wiórów (różnej frakcji), miesza ze spoiwem (najczęściej żywicą), a następnie formuje matę i prasuje pod wysokim ciśnieniem (zwykle także w podwyższonej temperaturze). Z tego powodu poprawne jest stwierdzenie: "Płyta wiórowa jest tworzona przez sklejenie drobnych wiórów drewna pod dużym ciśnieniem."
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Płyta wiórowa jest wykonana z jednolitego kawałka drewna." To opis drewna litego (np. deski, kantówki). Płyta wiórowa ma strukturę złożoną z cząstek, a nie jednorodny układ słojów jak w drewnie litym.
- "…przez sklejenie cienkich warstw drewna…" Tak powstaje sklejka (forniry/warstwy klejone krzyżowo). Sklejka jest materiałem warstwowym, natomiast płyta wiórowa jest materiałem cząstkowym (wióry).
- "…przez sklejenie kawałków drewna o różnych kształtach i rozmiarach." To sformułowanie może kojarzyć się z płytami z większych elementów (np. elementy klejone, płyty z listew) albo z przypadkowymi odpadami. W płycie wiórowej stosuje się głównie wióry (drobne cząstki) o kontrolowanej frakcji, a nie dowolne "kawałki" w sensie dużych brył.
W praktyce stolarskiej rozróżnienie tych materiałów jest ważne, bo wpływa na dobór okleiny, sposób wiercenia pod okucia, odporność krawędzi na wykruszenia oraz na to, jak element zachowa się pod obciążeniem. Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: sklejka = warstwy, płyta wiórowa = wióry, drewno lite = jeden kawałek drewna.
