Granice wybuchowości (dolna i górna) odnoszą się do mieszaniny palnego gazu/pary z powietrzem jako utleniaczem. W praktyce detektory wielogazowe i procedury oceny atmosfery zakładają punkt odniesienia odpowiadający typowemu składowi powietrza atmosferycznego, czyli około 21% tlenu.
Jeżeli zawartość tlenu jest istotnie niższa (np. 18% lub 15%), atmosfera jest zubożona w utleniacz. Wtedy zachowanie mieszaniny palnej może odbiegać od warunków "powietrznych": zmienia się możliwość zapłonu, przebieg spalania oraz interpretacja odczytów względem deklarowanych granic wybuchowości. Z punktu widzenia działań ratowniczych oznacza to, że sam odczyt stężenia palnego gazu może wymagać dodatkowej oceny (np. równoległej kontroli O2 i wentylacji), bo warunek odniesienia nie jest spełniony.
Z kolei zawartość tlenu wyższa (np. 23%) świadczy o atmosferze wzbogaconej w utleniacz. Taki stan może zwiększać intensywność spalania i zmieniać ryzyko zapłonu, ale nie jest to standardowy punkt odniesienia dla "powietrznych" granic wybuchowości. Dlatego wartość 23% nie jest właściwą odpowiedzią na pytanie o warunek, w którym urządzenia pomiarowe wskazują granice wybuchowości w sposób prawidłowy względem typowego powietrza.
Wniosek praktyczny dla technika pożarnictwa: aby interpretować LEL/UEL zgodnie z ich znaczeniem w powietrzu, należy upewnić się, że detektor pokazuje zawartość tlenu zbliżoną do wartości atmosferycznej (około 21%), a w razie odchyleń prowadzić ocenę łącznie dla O2, atmosfery palnej i wentylacji.
