Wskaźnik goryczy to parametr wykorzystywany w ocenie jakości wybranych surowców roślinnych, przede wszystkim takich, których działanie i cechy organoleptyczne wynikają z obecności związków gorzkich. W praktyce dydaktycznej i jakościowej łączy się go z grupą tzw. surowców gorzkich, stosowanych m.in. w preparatach wspomagających łaknienie i procesy trawienne.
"Liścia bobrka." jest poprawną odpowiedzią, ponieważ liść bobrka (surowiec: liść) jest typowym przedstawicielem surowców gorzkich – to właśnie w tej grupie oznaczanie wskaźnika goryczy ma sens diagnostyczny i porównawczy (pozwala ocenić, czy surowiec spełnia wymagania jakościowe dotyczące "siły" goryczy).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "kory dębu." – kora dębu jest kojarzona przede wszystkim z garbnikami i działaniem ściągającym. W jej ocenie jakościowej akcentuje się inne parametry niż wskaźnik goryczy.
- "kory kruszyny." – kora kruszyny jest surowcem, którego kluczową grupą związków są antrazwiązki (związane z działaniem przeczyszczającym). To inna kategoria fitochemiczna niż surowce gorzkie.
- "liścia prawoślazu." – liść prawoślazu jest typowym surowcem śluzowym, stosowanym osłaniająco. W takim surowcu gorycz nie jest cechą wyróżniającą, więc wskaźnik goryczy nie jest dla niego parametrem pierwszoplanowym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się surowce "garbnikowe", "śluzowe" lub "antrazwiązkowe", a pytanie dotyczy goryczy, najpierw przyporządkuj surowce do grup wg substancji czynnych. Dopiero potem wybierz ten, który jest klasycznie gorzki.
