ChZT (chemiczne zapotrzebowanie tlenu) jest wskaźnikiem używanym do oceny stopnia zanieczyszczenia ścieków związkami, które dają się chemicznie utlenić w warunkach oznaczenia z użyciem silnego utleniacza. W praktyce jest to miara "utlenialności" próbki, czyli pośrednio informacja o ilości zanieczyszczeń (głównie organicznych), które mogą zostać utlenione metodą chemiczną.
Odpowiedź "liczbę wszystkich związków organicznych podatnych na utlenianie silnym związkiem utleniającym" oddaje sens wskaźnika ChZT: wskazuje na te składniki ścieków, które reagują w teście utleniania. Jest to przydatne przy ocenie obciążenia dopływu do oczyszczalni i przy porównywaniu jakości ścieków w czasie.
Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych pojęć:
- "żyzność zbiorników i cieków wodnych wskutek dopływu związków azotu i fosforu" opisuje zjawiska związane z nadmiarem biogenów (eutrofizacja). To nie jest definicja ChZT i dotyczy innego mechanizmu oddziaływania na środowisko.
- "ogólną zawartość węgla organicznego" odnosi się do wskaźnika TOC (całkowity węgiel organiczny) – jest to inny parametr: mierzy ilość węgla organicznego, a nie "zapotrzebowanie" na utleniacz w konkretnym teście.
- "ilość tlenu potrzebną bakteriom do utlenienia biologicznie rozkładalnych związków organicznych w warunkach tlenowych" to definicja BZT, czyli wskaźnika opartego o procesy biologiczne, a nie chemiczne.
Na egzaminie najczęstsza pułapka polega na pomyleniu ChZT z BZT: oba parametry dotyczą "tlenu", ale różnią się metodą (chemiczna vs biologiczna) i zakresem tego, co obejmują w próbce.
