W miareczkowaniu redoksometrycznym (utleniania–redukcji) punkt końcowy wyznacza się na podstawie zmiany właściwości utleniająco-redukujących roztworu. Dlatego używa się wskaźników redoks (wskaźników potencjału), czyli związków, które występują w dwóch formach o różnych barwach i przechodzą między nimi w zależności od warunków redoks w mieszaninie.
Odpowiedź "difenyloamina" jest właściwa, ponieważ difenyloamina należy do klasycznych wskaźników stosowanych w redoksometrii: jej forma utleniona i zredukowana różnią się barwą, co pozwala zauważyć moment bliski punktowi równoważnikowemu.
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami" wynikającymi z mieszania rodzajów miareczkowań:
- "oranż metylowy" to wskaźnik kwasowo-zasadowy, działający w określonym zakresie pH. Sprawdza się w miareczkowaniach kwas–zasada, ale nie informuje bezpośrednio o stanie redoks układu.
- "fenoloftaleina" również jest wskaźnikiem pH. Zmienia barwę przy zmianie zasadowości roztworu, więc jej użycie w redoksometrii nie jest typowym sposobem wyznaczania punktu końcowego.
- "kalces" kojarzony jest z innymi oznaczeniami (w praktyce laboratoryjnej częściej z miareczkowaniami kompleksometrycznymi/chelatometrycznymi), a nie jako standardowy wskaźnik redoks.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj typ miareczkowania (kwas–zasada vs redoks vs kompleksometria), a dopiero potem dobieraj rodzinę wskaźników. To ogranicza ryzyko automatycznego wyboru znanego wskaźnika pH w zadaniu redoks.
