Wtórnik emiterowy (emitter follower) jest klasycznym stopniem tranzystorowym BJT, w którym sygnał wyjściowy pobiera się z emitera, a kolektor pełni rolę punktu odniesienia (jest "wspólny" dla toru wejściowego i wyjściowego, zwykle podłączony do zasilania przez elementy polaryzacji).
Z tego powodu wtórnik emiterowy odpowiada konfiguracji wspólnego kolektora. Nazwa konfiguracji wynika z tego, która elektroda jest wspólna (ma stały potencjał dla analizy małosygnałowej) dla obwodu wejściowego i wyjściowego.
Dlaczego to ważne praktycznie?
Wtórnik emiterowy jest często używany jako bufor:
- ma zwykle wzmocnienie napięciowe bliskie 1 (nie "pompuje" napięcia),
- zapewnia korzystne dopasowanie impedancji: nie obciąża mocno źródła sygnału, a lepiej steruje obciążenie,
- oddziela stopnie układu (zmniejsza wzajemne wpływy).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Wspólnego źródła – to nazwa konfiguracji typowa dla tranzystorów polowych (FET/MOSFET), gdzie odpowiednikiem emitera jest źródło. Nie opisuje klasycznego wtórnika emiterowego BJT.
- Wspólnego emitera – to najpopularniejsza konfiguracja wzmacniająca napięcie, ale nie jest to wtórnik emiterowy; w WE sygnał wyjściowy pobiera się z kolektora, a nie z emitera.
- Wspólnej bazy – w tej konfiguracji baza jest elektrodą wspólną, a właściwości (np. wzmocnienie i impedancje) są inne niż w wtórniku; również nie odpowiada to układowi, w którym wyjście jest na emiterze jako "wtórnik".
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: jeśli wyjście jest na emiterze i napięcie "podąża" za wejściem, to jest to wspólny kolektor (wtórnik emiterowy).
