Stal nierdzewna zawdzięcza odporność korozyjną obecności chromu, który na powierzchni tworzy bardzo cienką, szczelną warstwę tlenkową. Pasywacja to proces (często chemiczny), który tę warstwę tworzy lub odtwarza po obróbce, czyszczeniu, szlifowaniu czy spawaniu. Dzięki temu powierzchnia stali nierdzewnej znów jest chroniona i ma zdolność samoregeneracji przy dostępie tlenu.
Dlatego w przypadku obrabiarki skrawającej wykonanej ze stali nierdzewnej najwłaściwszą metodą ochrony antykorozyjnej z podanych jest Metoda D. Pasywacja.
- Metoda A. Malowanie – polega na nałożeniu powłoki organicznej (farba/lakier). To częste zabezpieczenie dla stali węglowej, ale nie jest typową "docelową" metodą dla stali nierdzewnej, bo może ulec uszkodzeniom i nie odtwarza warstwy pasywnej.
- Metoda B. Galwanizacja – w praktyce oznacza nakładanie powłok metalicznych (np. cynku), co dobrze chroni stal węglową. Dla stali nierdzewnej nie jest to podstawowa metoda uzyskiwania odporności korozyjnej i zwykle nie rozwiązuje problemu uszkodzonej warstwy pasywnej po obróbce.
- Metoda C. Anodowanie – jest metodą elektrochemiczną przeznaczoną głównie dla aluminium i jego stopów; wytwarza pogrubioną warstwę tlenkową aluminium. Nie stosuje się jej jako standardowej metody ochrony stali nierdzewnej.
- Metoda D. Pasywacja – jest właściwa dla stali nierdzewnej, bo bez istotnej zmiany wymiarów elementu przywraca/kształtuje ochronną warstwę tlenkową.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się metody typowe dla konkretnych metali, dopasuj je do materiału: aluminium → anodowanie, stal węglowa → malowanie/ocynk, stal nierdzewna → pasywacja.
