Dobór metody dekontaminacji opiera się na ocenie ryzyka zakażenia wynikającego z tego, z jakimi tkankami pacjenta kontaktuje się wyrób medyczny. W praktyce (i w nauczaniu dla technika sterylizacji) stosuje się klasyfikację Spaldinga:
- Wyroby krytyczne – penetrują tkanki jałowe lub układ naczyniowy; wymagają sterylizacji.
- Wyroby semi-krytyczne – mają kontakt z błonami śluzowymi lub uszkodzoną skórą; wymagają co najmniej dezynfekcji wysokiego stopnia, a jeśli wyrób na to pozwala – sterylizacji.
- Wyroby non-krytyczne – kontaktują się wyłącznie ze zdrową skórą; zwykle wystarcza dezynfekcja niskiego stopnia.
W pytaniu mowa o sprzęcie mającym bezpośredni kontakt z błoną śluzową, więc jest to wyrób semi-krytyczny. Z tego powodu najbardziej odpowiednią (minimalnie wymaganą) metodą jest dezynfekcja wysokiego stopnia. Taki poziom dezynfekcji ma na celu eliminację większości drobnoustrojów istotnych klinicznie; w opisie teoretycznym przyjmuje się, że nie gwarantuje pełnego zniszczenia dużej liczby przetrwalników, dlatego sterylizacja jest "pewniejsza", gdy jest możliwa.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Dezynfekcja niskiego stopnia – jest typowa dla wyrobów non-krytycznych (kontakt ze zdrową skórą). Przy kontakcie z błoną śluzową ryzyko transmisji patogenów jest wyższe, więc ten poziom jest niewystarczający jako minimum.
- Dezynfekcja średniego stopnia – w ujęciu klasyfikacji Spaldinga, na której opiera się to pytanie, oczekuje się rozróżnienia: niska vs wysoka (oraz sterylizacja). Wybór tej opcji zwykle wynika z mylenia potocznych "poziomów" z wymaganiami minimalnymi dla semi-krytycznych wyrobów.
- Dezynfekcja nie jest wymagana – jest nieprawdziwa, ponieważ każdy wyrób wielorazowy mający kontakt z pacjentem wymaga co najmniej dekontaminacji; przy błonach śluzowych minimum stanowi HLD.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj skrót myślowy: śluzówka = semi-krytyczne = wysoki stopień. Dopiero gdy wyrób wchodzi do tkanek jałowych, odpowiedzią staje się sterylizacja.
