W dekontaminacji instrumentarium chirurgicznego kluczowe jest dobranie metody, która zapewni poziom bezpieczeństwa odpowiedni dla wyrobów mających kontakt z jałowymi tkankami. Dla typowych narzędzi chirurgicznych ze stali nierdzewnej standardowym rozwiązaniem jest sterylizacja parowa w autoklawie. Para wodna w warunkach podwyższonej temperatury i ciśnienia działa skutecznie także na formy przetrwalnikowe drobnoustrojów, co jest istotą sterylizacji.
Odpowiedź "Stosowanie autoklawu" jest więc najbardziej adekwatna jako metoda końcowa przygotowania narzędzi do ponownego użycia. W praktyce autoklaw nie zastępuje wcześniejszych etapów: najpierw wykonuje się mycie (ręczne lub maszynowe) i dezynfekcję, a dopiero potem pakowanie i sterylizację. Pytanie dotyczy jednak doboru metody "najodpowiedniejszej" – przy instrumentach chirurgicznych celem jest jałowość, więc wybór pada na sterylizację.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieadekwatne?
- "Stosowanie promieniowania UV" – UV może dezynfekować powierzchnie w linii prostej, ale ma ograniczoną penetrację i łatwo powstają miejsca zacienione (np. przeguby, rowki, kanały). Nie jest to metoda zapewniająca jałowość złożonych narzędzi.
- "Stosowanie detergentów" – detergenty wspierają usuwanie zabrudzeń organicznych i biofilmu podczas mycia, ale same w sobie nie stanowią sterylizacji. Mycie jest konieczne, lecz nie wystarcza jako metoda końcowa dla narzędzi inwazyjnych.
- "Stosowanie alkoholu etylowego" – alkohol działa szybko na wiele form wegetatywnych, ale nie jest metodą sterylizacji; dodatkowo w praktyce klinicznej nie zastępuje procesu sterylizacji narzędzi chirurgicznych i nie zapewnia wiarygodnej dekontaminacji w trudno dostępnych miejscach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się narzędzia chirurgiczne (wyrób krytyczny) i materiał jest odporny na temperaturę (np. stal nierdzewna), to najczęściej właściwą odpowiedzią będzie metoda sterylizacji, a nie sama dezynfekcja.
