W gospodarstwie o bardzo wysokiej obsadzie bydła kluczowe jest zabezpieczenie dużej ilości pasz, zwłaszcza objętościowych (kiszonki, zielonki) oraz poprawa bilansu białka w dawce. Jeżeli jednocześnie jest mało użytków zielonych, to część funkcji TUZ (produkcja zielonki i stabilna baza pasz) trzeba przenieść na grunty orne poprzez odpowiednio ułożony płodozmian.
Poprawny dobór zmianowania powinien więc zawierać rośliny typowo paszowe, takie jak:
- okopowe pastewne – dostarczają paszy i zwykle poprawiają kulturę roli dzięki zabiegom pielęgnacyjnym,
- zboże jare z wsiewką – wsiewka umożliwia szybkie wejście w rośliny pastewne po zbiorze zboża,
- mieszanka motylkowatych z trawami – daje paszę o wyższej zawartości białka, poprawia żyzność i strukturę gleby,
- kukurydza na paszę – jest podstawą kiszonkową w wielu gospodarstwach bydła i stabilizuje ilość energii w dawce.
Taki zestaw roślin odpowiada warunkom zadania także dlatego, że przy glebach o uregulowanych stosunkach wodnych możliwe jest prowadzenie intensywniejszej produkcji polowej, w tym kukurydzy czy upraw wymagających dobrej organizacji agrotechniki.
Pozostałe warianty (inne płodozmiany) są niekorzystne, jeśli:
- mają zbyt duży udział zbóż kosztem roślin pastewnych, co pogłębia niedobór pasz przy małej powierzchni TUZ,
- nie zawierają motylkowatych lub mieszanek, przez co trudniej bilansować białko i utrzymać żyzność gleby,
- nie zapewniają ciągłości produkcji pasz w sezonie (brak wsiewek/mieszanek), co utrudnia organizację żywienia stada.
Na egzaminie warto pamiętać regułę: im więcej bydła i mniej TUZ, tym większy udział roślin pastewnych z pola oraz większa rola mieszanek traw z motylkowatymi i kukurydzy na kiszonkę.
