Normy (np. krajowe i międzynarodowe standardy techniczne) porządkują wymagania dotyczące sposobu projektowania, wykonywania oraz pielęgnacji obiektów architektury krajobrazu. Wskazują minimalne lub zalecane parametry odnoszące się m.in. do bezpieczeństwa użytkowników, jakości materiałów i wykonania oraz aspektów środowiskowych (np. ograniczania negatywnego wpływu prac na otoczenie).
Stwierdzenie, że "normy nie mają wpływu" jest nieprawdziwe, bo w praktyce normy są punktem odniesienia dla dokumentacji projektowej, specyfikacji technicznych i odbiorów. Nawet jeśli dana norma nie jest bezpośrednio wymagana, bywa stosowana jako wspólny język jakości między projektantem a wykonawcą.
Stwierdzenie, że normy są "zawsze opcjonalne" jest także błędne: w realnych zamówieniach i umowach mogą stać się wymaganiem poprzez zapis w dokumentacji. Z kolei teza, że normy są "zawsze obligatoryjne" również jest zbyt daleko idąca, bo obowiązek może zależeć od tego, czy norma została przywołana w przepisach, kontrakcie lub wymaganiach inwestora. Dlatego najbardziej trafne jest ujęcie, że normy definiują wymagania (często minimalne) w obszarach bezpieczeństwa, jakości i środowiska, które są istotne w całym cyklu: od projektu po pielęgnację.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się słowa typu "zawsze" lub "nigdy", zwykle warto sprawdzić, czy nie są to nadmierne uogólnienia. W tematach o normach częsta pułapka polega na myleniu norm z przepisami prawa – norma opisuje standard, a źródło obowiązku jej stosowania może wynikać z innych dokumentów.
