KWALIFIKACJA AUD2 - TEST WIEDZY NR 3

W archiwizacji obrazu cyfrowego kluczowe jest zachowanie jak największej ilości informacji zarejestrowanej przez aparat. Rozdzielczość (np. 6000×4000 px) mówi, ile pikseli składa się na obraz. Im więcej pikseli, tym więcej szczegółów można potencjalnie zapisać i tym większą swobodę daje późniejsza obróbka (kadrowanie) oraz reprodukcja w większym formacie. Dlatego prawdziwe jest stwierdzenie: im wyższa rozdzielczość, tym lepsza jakość obrazu – w sensie większej szczegółowości, przy porównaniu zdjęć wykonanych w podobnych warunkach (ostrość, ekspozycja, poziom szumu).

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

• "Im wyższa rozdzielczość, tym mniejsza jakość obrazu." To odwrócenie zależności. Sama liczba pikseli nie pogarsza jakości; może co najwyżej ujawnić ograniczenia optyki lub poruszenie, ale nie jest przyczyną "mniejszej jakości".
• "Format pliku nie ma wpływu na jakość obrazu." Format ma duże znaczenie dla archiwizacji. RAW zwykle zachowuje więcej danych (np. o tonach i kolorze), a JPEG stosuje kompresję stratną, która część informacji usuwa. Do plików źródłowych (master) wybiera się formaty bezstratne lub RAW.
• "Kompresja stratna pozwala zachować więcej detali obrazu." Jest odwrotnie: kompresja stratna zmniejsza rozmiar pliku kosztem nieodwracalnej utraty informacji. Może to powodować spadek szczegółowości i artefakty (np. "kostkowanie"), szczególnie przy silnej kompresji lub wielokrotnym zapisie.

Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o archiwizację myśl kategoriami "ile danych zostaje zachowane". Rozdzielczość i format (RAW/TIFF vs JPEG) bezpośrednio wpływają na ilość informacji możliwej do zachowania w pliku.