W izolacji (ekstrakcji) DNA kluczowe jest uzyskanie roztworu, w którym DNA pozostaje w formie nienaruszonej, a jednocześnie możliwe jest usunięcie białek i innych zanieczyszczeń. Dlatego w wielu protokołach stosuje się roztwory soli (najczęściej NaCl) jako element buforów oraz jako czynnik wspomagający rozdział składników komórkowych.
Dlaczego "Roztwór soli" jest właściwy?
- Sól zwiększa siłę jonową roztworu i pomaga ekranować ujemny ładunek na szkielecie cukrowo‑fosforanowym DNA, co sprzyja kontrolowaniu rozpuszczalności i przygotowuje DNA do wydajniejszego wytrącania.
- W metodach typu salting-out wysokie stężenia soli sprzyjają precypitacji białek i ich oddzieleniu od frakcji zawierającej DNA, co podnosi czystość izolatu.
- Sól bywa też standardowym składnikiem buforów (np. mieszanin Tris/EDTA/NaCl), które zapewniają stabilne warunki podczas pracy z próbką.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Kwas azotowy jest silnym kwasem i utleniaczem; w kontekście izolacji DNA byłby niepożądany, bo mógłby uszkadzać/denaturować składniki próbki, a także stwarza duże ryzyko BHP. Takie odczynniki nie są typowymi reagentami "do ekstrakcji DNA" w podstawowych protokołach.
- Woda destylowana jest rozpuszczalnikiem i może służyć do sporządzania roztworów lub końcowego rozpuszczenia oczyszczonego DNA, ale sama nie pełni funkcji odczynnika ekstrakcyjnego zapewniającego rozdział DNA od białek i innych zanieczyszczeń.
- Roztwór sodu jest określeniem chemicznie nieprecyzyjnym: sód jako metal reaguje gwałtownie z wodą, a w praktyce laboratoryjnej stosuje się konkretne sole (np. chlorek sodu), a nie "roztwór sodu".
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w odpowiedziach pojawia się sól (NaCl) oraz alkohol (etanol/izopropanol), pamiętaj: alkohol kojarzy się głównie z etapem wytrącania DNA, a sól z etapami poprawy rozdziału składników i zwiększenia wydajności procesu.
