W tego typu zadaniu kluczowe jest, że nie wybiera się surowca wyłącznie "na propen". Trzeba spełnić dwa warunki jednocześnie:
- uzyskać możliwie najwyższą wydajność propenu (propylenu),
- zachować wydajność butadienu powyżej 4,0% mas.
W procesach pirolizy/krakingu węglowodorów profil produktów zależy silnie od rodzaju wsadu. Lżejsze surowce (np. propan) sprzyjają powstawaniu prostszych olefin, ale często wytwarzają relatywnie mało dienów. Z kolei cięższe frakcje (benzyna lekka i benzyna ciężka) mogą zwiększać udział bardziej złożonych produktów ubocznych (w tym dienów i składników cięższych), jednak nie zawsze maksymalizują propen, bo część strumienia "idzie" w inne grupy produktów.
Odpowiedź "n-Butan." jest zgodna z logiką doboru surowca: n-butan jest wsadem pośrednim między propanem a frakcjami benzynowymi. Dzięki temu może utrzymać wysoką produkcję propenu, a równocześnie wygenerować wystarczający poziom butadienu przekraczający wymagany próg.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do kryteriów?
- "Propan." – typowy błąd polega na wybieraniu go tylko dlatego, że jest bardzo "olefinowy". Warunek na butadien eliminuje ten wybór, jeśli z danych (tabela/rysunek) wynika, że próg 4% nie jest spełniony.
- "Benzyna lekka." – może dawać więcej produktów ubocznych, ale nie musi dać najwyższej ilości propenu przy jednoczesnym spełnieniu ograniczenia; część wydajności przechodzi na inne składniki.
- "Benzyna ciężka." – cięższy wsad zwykle przesuwa rozkład w stronę cięższych frakcji i ubocznych produktów; nawet jeśli sprzyja butadienowi, może obniżać względny udział propenu, więc nie spełnia celu maksymalizacji propenu w warunku zadania.
Na egzaminie warto stosować prostą procedurę: (1) najpierw odrzuć warianty niespełniające progu butadienu, (2) spośród pozostałych wybierz największą wydajność propenu.
