Wykładnia prawa to ustalanie znaczenia przepisów, aby móc je prawidłowo stosować. W teorii prawa wyróżnia się m.in. wykładnię ze względu na podmiot, który jej dokonuje.
Wykładnia doktrynalna (nazywana też naukową) powstaje w ramach doktryny prawniczej, czyli w piśmiennictwie: komentarzach, monografiach, artykułach oraz opracowaniach przygotowywanych przez uznanych specjalistów prawa. Jej rola jest praktycznie bardzo ważna (porządkuje argumenty i wskazuje sposoby rozumienia przepisów), ale co do zasady nie jest "urzędowo wiążąca" jak rozstrzygnięcia organów w konkretnych sprawach.
Odpowiedź "organy administracji rządowej" jest niepoprawna, ponieważ organy administracji dokonują interpretacji głównie na potrzeby wydawania decyzji i prowadzenia postępowań (interpretacja związana ze stosowaniem prawa), a nie w sensie doktryny. Podobnie "organy administracji samorządowej" nie są podmiotem typowej wykładni doktrynalnej, lecz organem stosującym prawo w sprawach indywidualnych.
Odpowiedź "sędziowie sądów powszechnych" także nie odpowiada pojęciu wykładni doktrynalnej. Sędziowie dokonują wykładni w toku orzekania (wykładnia sądowa, ujawniana np. w uzasadnieniach), czyli jako element praktyki stosowania prawa, a nie jako wypowiedź naukowa doktryny.
W praktyce administracyjnej (np. w pracy technika administracji) rozróżnienie tych pojęć pomaga ocenić, czy dany argument pochodzi z komentarza/opracowania (doktryna), z uzasadnienia wyroku (orzecznictwo), czy ze stanowiska organu (praktyka administracyjna) i jaką ma to wagę w sprawie.
