Przybitka (tzw. tamping) jest elementem technologii robót strzałowych, którego celem jest zabezpieczenie ładunku w otworze strzałowym oraz uszczelnienie części wylotowej otworu. Dzięki temu energia wybuchu jest skuteczniej wykorzystana na urabianie ośrodka skalnego, a ryzyko nieprawidłowego działania ładunku maleje.
Skoro przybitka ma "zamknąć" i ustabilizować ładunek, to logicznie i technologicznie musi być wykonywana po wprowadzeniu do otworu ładunków materiału wybuchowego. W przeciwnym razie nie pełniłaby swojej funkcji, bo w otworze nie byłoby jeszcze ładunku, który ma zostać dociśnięty i zabezpieczony.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne etapy cyklu robót strzałowych:
- "oczyszczeniu otworu ze zwiercin" – to czynność przygotowawcza po wierceniu. Ma zapewnić odpowiednie warunki do ładowania (brak zwiercin, lepsze osadzenie ładunku). Jest więc wykonywana wcześniej niż ładowanie i przybitka.
- "wywierceniu otworu" – to pierwszy etap, zanim w ogóle można mówić o ładowaniu, przybitce czy uzbrajaniu. Nie może być etapem bezpośrednio poprzedzającym przybitkę, bo po wierceniu zwykle następuje m.in. oczyszczanie i dopiero później ładowanie.
- "połączeniu zapalników elektrycznych szybkozłączami" – dotyczy przygotowania obwodu strzałowego (łączenia elementów inicjujących). Jest to czynność związana z odpalaniem, a nie z fizycznym zabezpieczeniem ładunku w otworze. Z technologicznego punktu widzenia nie jest to etap, po którym "następuje" przybitka w samym otworze.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać prostą sekwencję: wiercenie → oczyszczanie → ładowanie → przybitka → łączenie/uzbrajanie obwodu → odpalanie. Pytania o kolejność czynności często sprawdzają właśnie to rozróżnienie: co dzieje się w otworze, a co dotyczy obwodu odpalania.
