Określenie "suche tynki" odnosi się do technologii wykończenia ścian, w której nie wykonuje się klasycznej warstwy tynku z zaprawy nanoszonej na mur (technologia mokra). Zamiast tego tworzy się okładzinę, najczęściej z płyt gipsowo-kartonowych, co ogranicza wprowadzanie wilgoci technologicznej i zwykle skraca czas robót wykończeniowych.
Poprawna odpowiedź: "przyklejaniu płyt gipsowo-kartonowych na klej gipsowy do podłoża". Metoda klejowa polega na związaniu płyty z podłożem przy użyciu kleju (zwykle gipsowego), dzięki czemu płyta pełni funkcję równej, "tynkowej" powierzchni pod dalsze wykończenie (szpachlowanie, malowanie, tapetowanie).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym ujęciu pytania:
- "zamocowaniu płyt gipsowo-kartonowych za pomocą wkrętów do rusztu drewnianego" opisuje technologię okładzin na ruszcie (konstrukcji nośnej). To nadal sucha zabudowa, ale jest inną metodą wykonania niż klasyczne "suche tynki" rozumiane jako okładzina klejona do podłoża.
- "sporządzeniu zaprawy tynkarskiej z gotowych suchych mieszanek i nałożeniu jej na podłoże" to tynkowanie mokre: nawet jeśli zaprawa jest z "suchej mieszanki" w worku, po zarobieniu wodą i nałożeniu na ścianę jest to tradycyjny tynk.
- "sporządzaniu zaprawy tynkarskiej z dodatkami przyspieszającymi schnięcie i nałożeniu jej na podłoże" również pozostaje technologią mokrą. "Szybkoschnący" nie jest równoznaczny z "suchy" w znaczeniu technologicznym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się "zaprawa tynkarska" i "nałożenie zaprawy", to prawie zawsze mowa o tynku mokrym. "Suchy tynk" rozpoznasz po płytach (najczęściej g-k) tworzących okładzinę ściany.
