Próba SISI (Short Increment Sensitivity Index) jest testem supraliminalnym, w którym pacjent słyszy ciągły ton, a badanie polega na sprawdzaniu, czy potrafi zauważyć bardzo małe, krótkotrwałe przyrosty głośności (czyli przyrosty natężenia dźwięku) pojawiające się "na tle" tego tonu. Dlatego pacjent podczas badania otrzymuje instrukcję, aby zgłaszał moment, gdy ton na chwilę staje się głośniejszy.
Odpowiedź "chwilowy przyrost głośności tonu" jest poprawna, ponieważ dokładnie opisuje bodziec, na który pacjent ma reagować: nie jest to nowy dźwięk, nie jest to przerwa, tylko krótka zmiana w zakresie głośności tego samego tonu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "zanik słyszalności tonu" opisuje sytuację typową dla zadań progowych lub przerw w prezentacji bodźca (pojawia się/zniknie). W SISI badany dźwięk zasadniczo trwa, a zadaniem jest wychwycenie krótkiego wzrostu głośności, nie zaniku.
- "zmianę wysokości tonu" dotyczy częstotliwości (pitch). Próba SISI nie polega na wykrywaniu różnic częstotliwości, tylko minimalnych przyrostów natężenia przy tej samej częstotliwości tonu.
- "stałą głośność tonu" jest sprzeczne z ideą testu: gdyby głośność była stała, nie byłoby zdarzeń do sygnalizacji. W SISI celowo wprowadza się krótkie przyrosty, aby sprawdzić zdolność ich wykrywania.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o SISI kluczowe są słowa "short increment" – krótkotrwały przyrost. Jeśli wśród odpowiedzi pojawiają się: zanik, wysokość, stałość – są to typowe dystraktory odciągające uwagę od właściwego wymiaru bodźca (głośność/natężenie).