Oznaczenie 1000BASE-T mówi wprost, z jaką odmianą Ethernetu mamy do czynienia:
- 1000 – prędkość rzędu 1000 Mb/s (Gigabit Ethernet),
- BASE – transmisja pasmowa (baseband), typowa dla Ethernetu,
- T – medium miedziane, czyli skrętka (zwykle 4 pary).
Dlatego prawdziwe jest stwierdzenie: "Standard ten umożliwia transmisję typu full-duplex przy maksymalnym zasięgu 100 metrów." W praktyce 1000BASE‑T jest używany w sieciach przełączanych, gdzie porty negocjują parametry i pracują w full‑duplex (nadawanie i odbiór jednocześnie). Długość toru transmisyjnego dla tej odmiany w typowym okablowaniu strukturalnym jest kojarzona z limitem około 100 m.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z następujących powodów:
- "…half-duplex… 1000 metrów" – half‑duplex dotyczył historycznie m.in. współdzielonego medium (huby), a 1000BASE‑T w typowych wdrożeniach działa na przełącznikach w full‑duplex. Zasięg 1000 m nie jest charakterystyczny dla 1000BASE‑T po skrętce.
- "standard sieci optycznych… wielomodowe światłowody" – 1000BASE‑T nie jest standardem światłowodowym; litera T wskazuje skrętkę miedzianą. Odmiany światłowodowe mają inne oznaczenia (np. z sufiksami kojarzonymi ze światłowodem).
- "standard sieci optycznych… zasięg 1000 metrów" – znów mylone jest medium (światłowód) z 1000BASE‑T. Parametry zasięgu rzędu setek metrów lub kilometrów odnoszą się do innych odmian Gigabit Ethernet przeznaczonych dla światłowodów.
Wskazówka egzaminacyjna: czytaj końcówkę nazwy. Sufiks (np. "T") bardzo często podpowiada medium transmisyjne, a to automatycznie zawęża typowe zasięgi i sposób pracy łącza.
