W analizie składu powietrza kluczowe jest posiadanie przyrządu pomiarowego, który umożliwi oznaczenie (jakościowe lub ilościowe) składników. Jedną ze standardowych metod jest spektrofotometria UV-Vis, oparta o pomiar absorpcji promieniowania przez badany układ.
Zestaw 1 jest najbardziej właściwy, ponieważ jako jedyny zawiera spektrofotometr. W praktyce analiza gazów może być wykonana bezpośrednio (np. w kuwecie gazowej) albo pośrednio: składniki powietrza pochłania się w odpowiednim roztworze reagenta, a następnie mierzy absorbancję roztworu. Do takiej pracy niezbędne jest też szkło i wyposażenie do przygotowania próbek i wzorców: kolba miarowa (ustalanie dokładnej objętości), pipeta (dokładne odmierzanie), probówka (operacje pomocnicze, przygotowanie prób).
Dlaczego pozostałe zestawy są gorsze?
- Zestaw 2 (mikroskop) – mikroskop służy do obserwacji obiektów stałych/struktur, a nie do chemicznego oznaczania składników gazowych. Płytki Petriego są typowe dla hodowli mikrobiologicznych, nie dla pomiaru składu powietrza metodą instrumentalną.
- Zestaw 3 (cieczomierz) – cieczomierz (areometr) służy do pomiaru gęstości cieczy. Nie jest to narzędzie do oznaczania składników powietrza; brak tu przyrządu umożliwiającego detekcję/analitykę gazów.
- Zestaw 4 (autoklaw) – autoklaw jest urządzeniem do sterylizacji (proces pomocniczy), a nie aparaturą analityczną. Sama obecność pipety i probówki nie zapewnia możliwości wykonania oznaczenia bez detektora/metody pomiarowej.
Wniosek: wybierając zestaw do analizy, należy najpierw sprawdzić, czy zawiera on aparat pomiarowy odpowiedni dla danej metody – tutaj jest nim spektrofotometr.
